To pracodawca decyduje o tym, czy zgadza się na pokrywanie faktycznych kosztów wyżywienia. Nie narzuca mu tego delegowany, któremu zasadniczo wyżywienie ma zapewnić ryczałtowo określona kwota w formie diety (przy czym w podróży zagranicznej 1/4 diety przeznaczona jest na inne wydatki niż wyżywienie).
Jeśli pracodawca zgadza się na pokrywanie konkretnych kosztów wyżywienia, to zmniejszenie diety następuje i tak o wartość procentową wskazaną w rozporządzeniu „delegacyjnym". Żeby zmniejszyć liczbę nieporozumień w tym zakresie z pracownikami, warto wprowadzić przepisy wewnętrzne regulujące te kwestie. Pozostawienie swobody pracownikom może prowadzić zarówno do znaczącego obciążenia finansowego pracodawcy, jak też do potencjalnych problemów w zakresie obciążeń publicznych (podatki, składki).
- Co oznacza § 14 pkt 4 rozporządzenia „delegacyjnego", że pracownik otrzymuje należność na wyżywienie przy zagranicznym wyjeździe? Czy można uznać, że zamiast diety dostaje on pieniądze na jedzenie – np. na podstawie rachunków?
Nie
to raczej w pewnym zakresie odpowiednik diety. Zgodnie ze wskazanym przepisem pracownikowi, który otrzymuje w czasie podróży zagranicznej należność pieniężną na wyżywienie, dieta nie przysługuje. Jeżeli należność pieniężna jest niższa od diety, ma on prawo do wyrównania do wysokości należnej diety.
Dotyczy to przede wszystkim tych sytuacji, w których pracownik otrzymuje świadczenie pieniężne na wyżywienie nie tyle bezpośrednio od pracodawcy, co np. w związku z realizowanym projektem międzynarodowym, w ramach którego odbywa podróż.