- Od 2009 r. czytam liczne wyjaśnienia w sprawie efektu zachęty. Proszę o wskazanie przepisu w prawie unijnym lub krajowym, z którego jednoznacznie wynika, że nowo zatrudniony niepełnosprawny pracownik musi być zatrudniony na tym samym stanowisku co np. pracownik, z którym rozwiązano umowę na mocy porozumienia stron. Z jakich przepisów wynika, że na pracownika, który w trakcie zatrudnienia stanie się niepełnosprawny, nie mogę ubiegać się o dofinansowanie?
– pyta czytelniczka.
Dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą stanowi pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. WE L 214 z 09.08.2008, str. 3, dalej rozporządzenie 800/2008. Tak wynika z art. 48a ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. DzU z 2011 r. nr 127, poz. 721 ze zm., dalej ustawa o rehabilitacji).
Dwie metody
Jeden z warunków udzielenia tej pomocy polega na wykazaniu, że pomoc wywołuje tzw. efekt zachęty. Podaje się go we wniosku Wn-D w poz. 39-42, tj. stany zatrudnienia, natomiast w formularzu INF-D-P w poz. 48. Ustala się go jednokrotnie w związku z okresem zatrudnienia pracownika (w tym przejęcia go na podstawie art. 231 k.p.) do czasu ustania zatrudnienia lub zmiany statusu pracownika.
Ważne! Efektu zachęty na niepełnosprawnego nie wykazują pracodawcy, dla których dofinansowanie do wynagrodzeń załogi nie stanowi pomocy publicznej.