Tak wynika z wyroku [b]WSA w Poznaniu z 6 lutego 2009 r. (I SA/Po 1304/08)[/b].
[srodtytul]Jaki jest problem[/srodtytul]
Firma pobrała od wypłacanych pracownikom płac podstawowych zaliczki na podatek dochodowy. Z list płac kierowców zatrudnionych przez firmę wynikało zaś, że oprócz płac podstawowych pracownikom wypłacano również kwoty nazwane dietami, które nie zostały opodatkowane podatkiem dochodowym. W ich skład wchodziły limit za noclegi w hotelu, dodatek za rozłąkę oraz ekwiwalent za używanie własnej odzieży i obuwia (zamiast odzieży roboczej). Urząd skarbowy wydał zatem decyzję określającą wysokość niepobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych. Decyzję tę utrzymała w mocy również izba skarbowa, mimo że firma złożyła wniosek o stwierdzenie jej nieważności. Bezskutecznie. W efekcie sprawa trafiła do WSA.
[srodtytul]Skąd to rozstrzygnięcie [/srodtytul]
Sąd ustalił, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie przewidzianym dla stwierdzenia nieważności. Bada się w nim wyłącznie istnienie albo nieistnienie jednej z wad wymienionych w art. 247 § 1 ordynacji podatkowej. Firma sformułowała dwie przesłanki, które – jej zdaniem – uzasadniają wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji urzędu skarbowego. Po pierwsze – wydanie decyzji bez podstawy prawnej (zdaniem WSA w tym wypadku tak nie było). Po drugie – wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem sądu w takim przypadku firma powinna wykazać, że decyzja pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i że charakter tego naruszenia powoduje, iż taka decyzja nie może być akceptowana.
