Fuzje spółek są czymś naturalnym. Najczęściej dokonujemy ich bez udziału pracowników. Partycypację załogi w tych przedsięwzięciach przewiduje ustawa z 25 kwietnia 2008 r. o uczestnictwie pracowników w spółce powstałej w wyniku transgranicznego połączenia się spółek (DzU nr 86, poz. 525). Daje ona pracownikom prawo do wyboru lub wyznaczania określonej liczby członków do rady nadzorczej albo do rekomendowania członków rady nadzorczej czy sprzeciwiania się wyznaczaniu niektórych albo wszystkich członków rady. O tym, którą z tych form uczestnictwa personelu stosujemy, decyduje załoga, a konkretnie reprezentujący ją specjalny zespół negocjacyjny. To on prowadzi rozmowy z właściwymi organami spółek, które mają się połączyć, w celu zawarcia porozumienia w sprawie uczestnictwa pracowników.
Należy go powołać niezwłocznie po ogłoszeniu planu transgranicznego połączenia. O tym, ilu dana spółka będzie miała swoich przedstawicieli w zespole, decyduje liczba zatrudnionych w nich pracowników. Jedno miejsce przypada na każdą grupę pracujących w danym państwie członkowskim obejmującą 10 proc. liczby zatrudnionych ogółem w spółkach uczestniczących oraz zainteresowanych spółkach zależnych. Ustalając stan zatrudnienia, uwzględniamy zatrudnionych w pełnym, jak i niepełnym wymiarze czasu pracy w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.
Członkowie specjalnego zespołu są wybierani lub wyznaczani w każdym państwie członkowskim zgodnie z obowiązującym w nim prawem. Desygnuje ich reprezentatywna organizacja związkowa w rozumieniu art. 241
25a
kodeksu pracy. Gdy u jednego pracodawcy działa więcej niż jedna reprezentatywna organizacja, wówczas muszą one wspólnie ustalić skład zespołu. Czas, w jakim powinny to uczynić, wyznacza związkowcom właściwy organ spółki. Jeżeli związkowcy się nie dogadają, członków zespołu negocjacyjnego wybiera załoga spośród kandydatów wskazanych przez reprezentatywne zakładowe organizacje związkowe. Jeśli związki nie wskażą kandydatów, skład zespołu wybiera zebranie załogi.
