Współdziałanie w prowadzeniu działalności gospodarczej i osiąganie korzyści z takiej działalności przez członka rodziny przedsiębiorcy może oznaczać jego odpowiedzialność w razie powstania zaległości w ZUS z tytułu nieopłaconych składek za pracowników. W tym zakresie stosuje się bowiem art. 111 [link=http://aktyprawne.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=176376]ordynacji podatkowej.[/link] Nie oznacza to jednak, że osoba współpracująca w rozumieniu przepisów ubezpieczeniowych zawsze poniesie taką odpowiedzialność.
[srodtytul]Współpraca a współdziałanie[/srodtytul]
[b]W wyroku z 5 lutego 2009 r. (II UK 174/08) Sąd Najwyższy [/b]stwierdził, że samo zgłoszenie członka rodziny do ubezpieczenia społecznego jako osoby współpracującej nie przesądza, że ten członek rodziny jest osobą współdziałającą w wykonywaniu działalności w rozumieniu art. 111 ordynacji podatkowej. Sąd podkreślił, że pojęcia osoby współpracującej z prowadzącym działalność gospodarczą i „osoby współdziałającej” w rozumieniu przepisów podatkowych nie wyczerpują się, a jedynie częściowo pokrywają.
[srodtytul]Różne definicje[/srodtytul]
Osobą współpracującą w rozumieniu przepisów z zakresu ubezpieczeń społecznych są: małżonek, dzieci, rodzice, macocha, ojczym oraz osoby przysposabiające, jeśli spełnione są dwa warunki: pozostawania we wspólnym gospodarstwie domowym oraz współpracy przy prowadzeniu działalności (art. 8 ust. 11 [link=http://aktyprawne.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=184677]ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, DzU z 2007 r. nr 11, poz. 74 ze zm., dalej ustawa o sus[/link]). Z kolei przy „osobie współdziałającej” główny nacisk jest położony na osiąganie korzyści ze współpracy w działalności prowadzonej przez innego członka rodziny. Nie ma natomiast wymogu wspólności gospodarczej czy wspólnego zamieszkiwania.
