Osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą objęta jest obowiązkowo ubezpieczeniami emerytalnym, rentowymi, wypadkowym i zdrowotnym. Taka aktywność zawodowa stanowi tytuł do opłacania składek do ZUS od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia jej zakończenia, z wyłączeniem okresu, na który została zawieszona na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej (art.13 pkt 4 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych tekst jedn. DzU z 2009 r. nr 205, poz. 1585 ze zm.; dalej ustawa o sus).
Wpis nie przesądza
Aby zatem istniał obowiązek ubezpieczeń, musi być wykonywana działalność. Natomiast w praktyce ustalenie okresu jej prowadzenia jest podstawą wielu sporów. Zdarza się zwłaszcza, że ZUS dopiero po kilku latach określa, iż dana osoba podlegała ubezpieczeniom społecznym, opierając się przede wszystkim na informacjach z ewidencji działalności gospodarczej. Na tej podstawie wydaje też później decyzję zobowiązującą do uiszczenia zaległych składek.
Za prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 13 pkt 4 ustawy o sus należy jednak rozumieć rzeczywistą działalność zarobkową wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły. Wpis w ewidencji działalności gospodarczej (zarejestrowanie) ma natomiast przede wszystkim znaczenie formalne, czyli charakter deklaratoryjny.
Jego istnienie nie przesądza o faktycznym prowadzeniu działalności, ale jedynie prowadzi do domniemania prawnego (art. 234 kodeksu postępowania cywilnego), według którego osoba wpisana do ewidencji jest traktowana jako prowadząca działalność gospodarczą. Strona może jednak obalić to domniemanie, co wymaga jednak przeprowadzenia przeciwdowodu.
Osoba, która jest wpisana do ewidencji działalności gospodarczej, a nie zgłosiła zawiadomienia o zaprzestaniu prowadzenia tej działalności, jest co do zasady traktowana jako prowadząca taką działalność. Może jednak wykazać w toku postępowania, że mimo tego wpisu faktycznie działalności nie prowadziła.