Zgodnie z art. 121 ust. 3 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. DzU z 2013 r., poz. 182 ze zm.) pracownikowi socjalnemu, który przepracował nieprzerwanie ?i faktycznie co najmniej pięć lat, raz na dwa lata należy się dodatkowy urlop wypoczynkowy. Będzie to dziesięć dni roboczych. O taką ekstrapulę występuje sam zainteresowany we wniosku do pracodawcy.
Definicyjny problem
Po upływie dwóch lat od zakończenia dodatkowego urlopu zatrudniony nabywa prawo do kolejnego takiego wypoczynku. Ten dwuletni okres uprawniający do następnego urlopu liczy się, poczynając od dnia następującego po ostatnim dniu poprzednich wakacji. Jeśli zatrudniony nie wykorzysta ekstraurlopu bezpośrednio po nabyciu do niego prawa, kolejny przywilej powstaje po dwóch latach od nabycia prawa do poprzednich takich wakacji.
Przez pracę nieprzerwaną należy rozumieć tę realizowaną bez przerw w zatrudnieniu, zaś przez faktyczne wykonywanie obowiązków – zwykłe, codzienne świadczenie pracy. Zgodnie z wyjaśnieniem Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej (http://www.mpips.gov.pl/pomoc-spoleczna/interpretacje-wybranych-przepisow/dodatkowy-urlop-wypoczynkowy) okresy niewykonywania pracy z powodu niezdolności do pracy, przebywania na urlopie macierzyńskim, opieki nad chorym dzieckiem czy urlopu szkoleniowego nie przerywają okresu zaliczanego do okresu, od którego zależy nabycie prawa do ekstrawakacji. Natomiast przerwy ?w zatrudnieniu, a także w faktycznym wykonywaniu pracy, np. urlop bezpłatny czy wychowawczy, uniemożliwiają uzyskanie prawa do tego bonusa.
Przykład
Kobieta zatrudniona jako pracownik socjalny ?w powiatowym centrum pomocy rodzinie wykonywała obowiązki obejmujące pracę socjalną przez cztery lata. Następnie przez sześć miesięcy była na urlopie macierzyńskim. Po powrocie z niego ?i przepracowaniu sześciu miesięcy nabyła prawo do dziesięciu dni roboczych dodatkowego wypoczynku.
