To jedna z tez wyroku dawnego Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, obecnie Unii Europejskiej (TSUE), z 27 listopada 2008 r. w sprawie Mirja Juuri przeciwko Fazer Amica Oy (C-396/07).
Mirja Juuri pracowała w zakładowej stołówce fińskiego przedsiębiorstwa metalurgicznego Rautaruukki. W związku z restrukturyzacją prowadzenie stołówki przejęła od Rautaruukki Amica. W tym samym dniu, na mocy zapisu układowego, układ zbiorowy dla przemysłu metalurgicznego przestał działać wobec pracowników wydzielonej stołówki. Amica poinformowała pracownicę, że zostaje objęta obowiązującym ?w Amice układem zbiorowym dla przemysłu hotelarsko-gastronomicznego. Ta jednak zażądała, aby Amica nadal stosowała do niej warunki układu metalurgicznego, gdyż ten przewidywał korzystniejsze warunki wynagradzania. Ponieważ Amica się na to nie zgodziła, kobieta rozwiązała umowę bez wypowiedzenia. Następnie wniosła pozew, ?w którym zażądała od Amiki wysokiego odszkodowania. Argumentowała, że do rozwiązania umowy doszło na skutek istotnej zmiany warunków wynagradzania.
TSUE, do którego sprawa ostatecznie trafiła, miał m.in. rozstrzygnąć, czy wynikający z art. 3 ust. 3 dyrektywy 2001/23 obowiązek przejmującego zakład utrzymania warunków pracy zagwarantowanych w układzie, który zawarł jeszcze poprzedni pracodawca, do momentu jego rozwiązania lub wygaśnięcia lub wejścia w życie innego układu, należy rozumieć w ten sposób, że przejmujący pracodawca musi, ze względu na ochronę praw przejmowanych etatowców, stosować warunki układu, nawet jeśli miał się on rozwiązać lub wygasnąć w dacie przejścia zakładu.
TSUE potwierdził, że celem art. 3 ust. 3 dyrektywy jest zapewnienie, że warunki pracy przejmowanych podwładnych będą zgodne z obejmującym ich układem zbiorowym bez względu na transfer przedsiębiorstwa. Dyrektywa gwarantuje zachowanie warunków pracy z układu przez minimum rok. Jeżeli umawiające się strony układu postanowią, że pewne warunki pracy nie będą stosowane po upływie określonego terminu, to art. 3 ust. 3 dyrektywy nie może modyfikować tej woli stron, wymuszając dalsze stosowanie układu. Tak było w tej sprawie. Decyzją stron układ dla przemysłu metalurgicznego przestał obejmować pracowników stołówki z chwilą ich przejścia do Amiki. Dlatego Amica nie musiała zapewnić pracownicy warunków wynagradzania wynikających z tego układu i mogła objąć ją tym dla przemysłu hotelarsko-gastronomicznego.
Jak to wpływa na nasze regulacje
Przemysław Stobiński?radca prawny, Senior Associate w CMS Cameron McKenna
