W kontekście przesłanki publicznego pochodzenia środków szczególny przypadek stanowi wsparcie udzielane przedsiębiorcom prywatnym nie bezpośrednio przez władze publiczne, lecz przez publicznych przedsiębiorców.
Przez przedsiębiorców publicznych rozumie się różnorodne organizmy gospodarcze, niezależnie od ich formy prawnej (a więc zarówno wyodrębnione jednostki instytucji publicznych prowadzące działalność gospodarczą i przedsiębiorstwa państwowe, jak i spółki prawa handlowego) choćby częściowo kontrolowane przez państwo.
Komisja uznaje, że w takim zakresie, w jakim działania przedsiębiorców publicznych można przypisać państwu, udzielane przez nich wsparcie spełnia przesłankę publicznego pochodzenia środków. W świetle orzecznictwa uznaje się, że działań przedsiębiorców publicznych nie można automatycznie przypisywać państwu.
Komisja ma zatem obowiązek wykazać, że określone działania przedsiębiorcy publicznego wynikały z nakazu lub wyraźnej inspiracji władz publicznych, albo też że państwo z zasady wykonuje ścisłą bieżącą kontrolę nad ogółem działalności danego przedsiębiorcy publicznego. W praktyce procesowej niełatwe jest wykazanie, że spółka, której większościowym udziałowcem jest Skarb Państwa, udzielająca wsparcia prywatnemu beneficjentowi nie działała za wiedzą i zgodą państwa, zaś Komisja zapewne jej działania przypisze państwu i traktować będzie jako pomoc publiczną.
Niezależnie od kwestii udzielenia pomocy przedsiębiorcom prywatnym za pośrednictwem przedsiębiorców publicznych, przedsiębiorstwa publiczne same mogą być beneficjentami pomocy. Dla przykładu, pomoc stanowić może wniesienie przez Skarb Państwa kapitału do spółki publicznej na warunkach odbiegających od rynkowych.
