Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z 6 czerwca 2001 r. (sygn. I PKN 460/00) indywidualne zwolnienie od świadczenia pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia w celu załatwienia doraźnych spraw związanych z pełnioną funkcją związkową (art. 31 ust. 3 ustawy z 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych) zależy od obiektywnych przesłanek określonych w ustawie. Oznacza to, że pracodawca nie ma swobody w jego udzielaniu.
Udzielenie takiego zwolnienia jest zatem możliwe, wyłącznie gdy są spełnione odpowiednie przesłanki (zgodnie z art. 25 § 2 ustawy o związkach zawodowych).
Pracodawca samodzielnie jednak ocenia, czy wskazane przyczyny obiektywnie uzasadniają zwolnienie od pracy. Zgodnie z wypracowanym stanowiskiem doktryny za „doraźną czynność wynikającą z funkcji związkowej pracownika" należy uznać pełnienie funkcji, która musi wynikać z potrzeby chwili, być niezbędna w danym momencie.
Oznacza to, iż doraźność ma charakter incydentalny, nagły i z reguły nieplanowany. Jako przykłady doraźnych czynności można wskazać udział w naradzie lub posiedzeniu komisji pojednawczej. Nie będzie to natomiast udział w planowanych z kilkutygodniowym wyprzedzeniem manifestacjach, niepozostających w żadnym związku z działalnością związkową prowadzoną bezpośrednio u pracodawcy. W tym kontekście ustawodawca przyjął zasadę, że nawet gdy u pracodawcy odbywa się strajk, wynagrodzenie się nie należy (art. 23 ust. 2 ustawy z 23 maja 1991 r. o rozwiązywaniu sporów zbiorowych).
Tym bardziej nie ma żadnych argumentów uzasadniających przyznanie działaczom związkowym prawa do wynagrodzenia, gdy uczestniczą w strajku, który nie dotyczy ich pracodawcy.
