Każdy przewodnik powinien odbyć ogólne szkolenie. Dopiero potem będzie mógł się szkolić na przewodnika górskiego, terenowego lub miejskiego. Takie regulacje zawiera rozporządzenie w sprawie przewodników turystycznych i pilotów wycieczek, które obowiązuje od 18 marca.
Kursant pozna podstawy historii Polski, jej geografii turystycznej oraz historii kultury. Podczas 75-godzinnego szkolenia zapozna się też z ogólnymi zasadami bezpieczeństwa w turystyce oraz metodyką i etyką przewodnictwa. Po kursie w formie wykładów lub seminariów czekają go zajęcia praktyczne. Pod kierunkiem instruktora będzie oprowadzał turystów po wybranych odcinkach tras podczas dwóch – pięciu wycieczek. Po szkoleniu egzamin będzie sprawdzał nabytą wiedzę i umiejętność jej zastosowania. Egzamin teoretyczny składa się z części pisemnej i ustnej. Część pisemna jest testem jednokrotnego wyboru.
Do oprowadzania wycieczki po Trójmieście, miastach aglomeracji górnośląskiej, Krakowie, Lublinie, Łodzi, Poznaniu, Szczecinie, Toruniu, Warszawie i Wrocławiu wymagane są uprawnienia przewodnika miejskiego
zdobyte po pięciodniowym kursie specjalistycznym. Po szkoleniu teoretycznym wymagane są zajęcia praktyczne w terenie. Trwają dziewięć dni.
Więcej czasu wymaga zdobycie uprawnień przewodnika górskiego. Po kursie ogólnym należy odbyć 50-godzinne szkolenie. Chętni do wykonywania tego zawodu zdobędą podstawowe wiadomości o górach Europy i świata. Poznają też geografię turystyczną polskich gór i zasady turystyki górskiej. Dowiedzą się, jak zachować bezpieczeństwo podczas wycieczki. Aby zyskać uprawnienia przewodnika klasy III i prowadzić wycieczki w Sudetach i Beskidach, należy odbyć szkolenie 12-miesięczne. Jeszcze dłużej, bo aż 24 miesiące, trwa kurs dla przewodników tatrzańskich. Szkolenia powinny obejmować zajęcia praktyczne zarówno w warunkach letnich, jak i zimowych.
