Opierając się na nich, bada się, czy w otoczeniu występuje podobna inwestycja do zamierzonej, czy teren ma dostęp do drogi publicznej, czy uzbrojenie działki jest wystarczające. Istotny wpływ na zabudowę mogą wywierać stare miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego.
Chodzi o plany uchwalone na podstawie ustawy z 1984 r. o planowaniu przestrzennym. Ustawodawca wyróżnił wówczas dwa rodzaje planów: ogólne i szczegółowe. Te pierwsze przypominały dzisiejsze studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, ale jednocześnie mogły stanowić podstawę decyzji administracyjnych. Te drugie miały stanowić uściślenie i rozwinięcie tych pierwszych. Oba rodzaje planów utraciły ważność na podstawie ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Na tym jednak nie skończyły się związane z nimi problemy.