Choroba dziecka uchroni przed zwolnieniem z pracy

Nieobecnemu podwładnemu pracodawca co do zasady nie wypowiada umowy o pracę. Tak jest jeśli to, że go nie ma w pracy jest usprawiedliwione. Przyczyną, która uzasadnia nieobecność jest choćby urlop czy choroba.

Ta ostatnia nie musi być wcale własna.

Pracownik może bowiem zostać zwolniony przez lekarza (np. pediatrę czy rodzinnego) od wykonywania pracy z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem w wieku do ukończenia 8 lat. Jest to dozwolone w przypadku:

Mówi o tym art. 32 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

Zwolnienie przysługuje również w razie opieki nad chorym dzieckiem do ukończenia 14 lat.

Na tym nie koniec. Należy się też w przypadku opieki nad innym chorym członkiem rodziny. Ale tylko wtedy, gdy taka opieka uniemożliwia pracę.

Za kogo ustawa uznaje członków rodziny?

Małżonka, rodziców, teściów, dziadków, wnuki, rodzeństwo oraz dzieci w wieku ponad 14 lat. Pod warunkiem jednak, że takie osoby pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym z ubezpieczonym pracownikiem w okresie sprawowania opieki.

Za dzieci przepisy uznają nie tylko potomstwo własne, ale i te małżonka pracownika. Tak samo jak i te obce przyjęte na wychowanie i utrzymanie.

Za czas zwolnienia pracownik dostaje zasiłek opiekuńczy. Ale nie zawsze. Świadczenia bowiem nie będzie, jeśli poza pracownikiem są inni członkowie rodziny pozostający we wspólnym gospodarstwie domowym, mogący zapewnić opiekę choremu dziecku lub innej osobie. Przy czym nie dotyczy to opieki nad chorym maluchem w wieku do 2 lat. W takich sytuacjach zasiłek przysługuje zawsze. A zatem nawet wówczas, jeśli są inni bliscy gotowi do zajęcia się dzieckiem.

Zasiłek przysługuje od razu. Nie ma tu okresu wyczekiwania. Świadczenie to ubezpieczony pracownik może pobierać maksymalnie przez 60 dni w roku kalendarzowym, jeżeli opieka sprawowana jest nad zdrowym dzieckiem do lat 8 i chorym dzieckiem do lat 14.