Zastaw skarbowy wolno ustanowić na wszystkich rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych stanowiących własność podatnika (lub współwłasność łączną podatnika i jego małżonka). Prawo do jego ustanowienia, na mocy art. 41 ordynacji podatkowej, przysługuje Skarbowi Państwa a także jednostkom samorządu terytorialnego reprezentowanym przez właściwe organy podatkowe.
Nie tylko zaległości
Zastaw przysługuje z tytułu zobowiązań podatkowych powstających z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, a także zaległości podatkowych stanowiących ich dochód oraz odsetek za zwłokę od tych zaległości.
Zobowiązaniem podatkowym – jak wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku – jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego (wyrok z 4 grudnia 2012 r., I S.A./Gd 1132/12).
Nie każda jednak rzecz lub prawo mogą być przedmiotem zastawu. Wartość poszczególnych ma wynosić w dniu ustanowienia zastawu co najmniej 12 300 zł (to kwota obowiązująca w 2013 r., w każdym bowiem roku ulega ona zmianie na podstawie obwieszczenia ministra finansów, w przyszłym z pewnością będzie nieco wyższa). Jeśli dana rzecz lub prawo przedstawia niższą wartość niż wspomniana kwota, nie może być przedmiotem zastawu, a tym samym nie znajdzie się w kręgu zainteresowania urzędników skarbowych.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jednak, że ustawodawca w art. 41 § 1 ordynacji podatkowej nie ograniczył Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego w możliwości łączenia wartości udziałów w danej spółce z o.o. w celu przyjęcia wartości tych udziałów, jako jednego prawa majątkowego do ustanowienia na nim zastawu skarbowego (orzeczenie z 17 lipca 2013 r., II FSK 2119/11).