Problematyka wzajemnego uznawania i wykonywania orzeczeń na arenie międzynarodowej jest zagadnieniem niezwykle istotnym dla podmiotów gospodarczych, posiadających swoje siedziby i majątek w różnych państwach.
Orzeczenia wydane w państwie innym niż to, w którym planowane jest jego wykonanie, podlegają, co do zasady, obowiązkowi stwierdzenia dopuszczalności ich przymusowego wykonania na terytorium tego państwa.
Procedura ta, nazwana exequatur, przeprowadzana jest w państwie wykonania według prawa wewnętrznego tego kraju. Pozytywne zakończenie postępowania oznacza, że orzeczenie zagraniczne uzyskuje taką moc jak orzeczenie krajowe, ze wszystkimi konsekwencjami prawnymi wynikającymi z prawa krajowego.
Brak uznania orzeczenia powoduje konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania na terenie państwa, w którym ma być ono wykonane. Wiąże się to z koniecznością poniesienia dalszych kosztów oraz niejednokrotnie długim oczekiwaniem na uzyskanie świadczenia objętego orzeczeniem.
W sytuacji gdy dłużnik posiada majątek w kilku państwach, procedura ta musi zostać powtórzona w każdym z nich niezależnie, bo każde państwo ma własne przesłanki uznania obcych orzeczeń.