[link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=2E58844C06535B1D9B6190A60732F4DE?id=76037]Kodeks pracy[/link] przewiduje możliwość rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę bez wypowiedzenia z winy pracownika, zwanego potocznie dyscyplinarką.
Jest to dopuszczalne w przypadku ciężkiego naruszenia przez pracownika jego podstawowych obowiązków, popełnienia przez niego przestępstwa w czasie trwania umowy o pracę, które uniemożliwia dalsze zatrudnianie go na zajmowanym stanowisku (jeśli przestępstwo jest oczywiste lub zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem), albo w razie zawinionej utraty uprawnień koniecznych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku (art. 52 k.p.).
[srodtytul]Odwołanie do sądu...[/srodtytul]
W przypadku zastosowania dyscyplinarki przez pracodawcę przepisy kodeksu pracy dają zwolnionemu pracownikowi możliwość wniesienia do sądu pracy powództwa z żądaniem przywrócenia do pracy albo z żądaniem odszkodowania (art. 56 k.p.). Wysokość odszkodowania, którego może dochodzić pracownik zwolniony w trybie dyscyplinarnym, może co do zasady równać się wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia pracownika (art. 58 k.p.).
W przypadku rozwiązania w trybie art. 52 k.p. umowy o pracę zawartej na czas określony albo na czas wykonania określonej pracy pracownikowi przysługiwać będzie co do zasady jedynie roszczenie o odszkodowanie, jeśli upłynął już termin, do którego obowiązywać miała umowa. Podobnie wyłącznie roszczenie o odszkodowanie przysługiwać będzie, jeśli pracodawca zastosował dyscyplinarkę w stosunku do pracownika będącego w okresie wypowiedzenia.