Rozstając się z pracownikiem z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, ten zaznacza, że dzieje się to z jego powodu. U zatrudniającego co najmniej 20 pracowników takie rozstania będą odbywały się na podstawie ustawy z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (DzU nr 90, poz. 844 ze zm., dalej ustawa o zwolnieniach grupowych).
W świadectwie pracy poda więc w pkt 3, że stosunek pracy ustał w wyniku oświadczenia jednej ze stron z zachowaniem okresu wypowiedzenia (w tym wypadku oświadczenia pracodawcy) – art. 30 § 1 pkt 2 k.p. – wskutek likwidacji stanowiska pracy, czyli w związku z umową z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników.
Pamiętać przy tym należy, że przy zwolnieniach grupowych na podstawie tej ustawy pracownikowi przysługuje odprawa finansowa za rozstanie z winy firmy. Przy ustaleniu jej wysokości liczy się okres zatrudnienia u tego pracodawcy. Przykładowo będą to trzy miesięczne wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u niego ponad osiem lat.
Przełożonym przypominamy też, że wypowiadając czy rozwiązując z podwładnymi umowę o pracę, robią to zawsze w stosunku do ostatniego zawartego kontraktu. U pracownika czytelnika będzie to więc wieloletnia umowa na czas nieokreślony. Natomiast w świadectwie pracy wpisujemy cały okres zatrudnienia (pkt 1), doliczając do ostatniej umowy wszystkie wcześniejsze, jeżeli następowały bezpośrednio po sobie a w międzyczasie pracodawca nie wydał świadectwa. Jeśli zatem pracownik rozpoczął karierę w firmie od umowy próbnej a zakończył na bezterminowej, to obejmujemy cały okres.
Umowa na okres próbny trwała od 1 czerwca do 31 sierpnia 2003 r., potem pracownik miał dwie umowy na czas określony: pierwszą od 1 września 2003 r. do
