Nie ma powszechnie obowiązujących zasad przyznawania i wypłacania nagród jubileuszowych. To świadczenia związane z pracą, ale prawo do nich przysługuje pracownikom tylko wtedy, gdy przewidują je przepisy płacowe u pracodawcy.
Takimi przepisami są regulaminy wynagradzania, układy zbiorowe pracy albo tzw. pragmatyki zawodowe (regulujące prawa i obowiązki określonej grupy zawodowej). W sektorze prywatnym o tym, czy premiowana będzie wierność firmie, decydują przepisy wewnątrzzakładowe.
Z własnej inicjatywy
O tym zaś, czy trzeba będzie od nich zapłacić ZUS, przesądzi to, czy będą spełnione warunki wyłączania nagród jubileuszowych z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne. Określa je rozporządzenie ministra pracy i polityki socjalnej z 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (DzU nr 161, poz. 1106 ze zm., dalej rozporządzenie). Rozporządzenie dotyczy wszystkich płatników składek.
Stąd zwolnienie z ZUS od nagród za długoletnią pracę przysługiwać będzie także poza budżetówką, mimo że poza sektorem publicznym nagroda jubileuszowa jest świadczeniem dobrowolnym. Aby jednak było to możliwe, pracodawca, który z własnej inicjatywy wprowadził takie gratyfikacje, musi przestrzegać tych samych reguł co budżetówka.
Ponieważ jest to świadczenie fakultatywne, zasady jego przyznawania szef może dowolnie ustalić, a jeżeli działają u niego związki zawodowe – także z ich pomocą. Jeśli w firmie obowiązuje regulamin pracy czy wynagradzania i przewiduje wypłatę takich gratyfikacji, będą one wolne od składek, jeśli prawo do nich przysługuje w okresie nie krótszym niż pięć lat.