Stosunek pracy w założeniu zakłada podporządkowanie pracownika pracodawcy. Wynika to z art. 22 § 1 kodeksu pracy, zgodnie z którym przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem. Podporządkowanie pracownika określone w art. 22 § 1 k.p. może polegać na określeniu przez pracodawcę czasu pracy i wyznaczeniu zadań, natomiast co do sposobu ich realizacji pracownik ma pewien zakres swobody.
Wydawanie poleceń przez pracodawcę może okazać się niezbędne w firmach, w których nie ma obowiązku wprowadzenia regulaminu pracy. W takiej sytuacji ustalenie elementów organizacji i porządku pracy, w tym sposobu potwierdzania obecności w pracy następuje w drodze poleceń pracodawcy.
Obowiązki pracownika określa art. 100 k.p. Zgodnie z art. 100 § 1 k.p. pracownik jest obowiązany wykonywać pracę sumiennie i starannie oraz stosować się do poleceń przełożonych, które dotyczą pracy, jeżeli nie są one sprzeczne z przepisami prawa lub umową o pracę. Pracownik musi stosować się do katalogu obowiązków, który wymienia art. 100 § 2 k.p., chodzi tu m.in. o przestrzeganie czasu pracy ustalonego w zakładzie pracy lub też przestrzeganie regulaminu pracy i ustalonego w zakładzie pracy porządku. Katalog obowiązków zawarty w art. 100 § 2 k.p. nie jest wyczerpujący, dlatego też pracodawca może wydawać pracownikowi również inne polecenia.
Ważne:
Pracownik jest zobowiązany stosować się do poleceń przełożonego, jeśli nie są sprzeczne z prawem lub umową o pracę.
