Wynika tak z [b]wyroku Sądu Najwyższego z 4 stycznia 2008 r. (I PK 183/07)[/b], według którego naruszeniem tego zakazu jest samo podjęcie pracy u rywala byłego szefa, wszystko jedno na jakim stanowisku i w jakim charakterze. Dotyczy to oczywiście pracowników, którzy mieli dostęp do szczególnie ważnych informacji w firmie, bo tylko takich możemy związać zakazem konkurencji po ustaniu zatrudnienia.
[srodtytul]Jak się zabezpieczyć[/srodtytul]
Chcąc chronić swoje interesy przed firmami rywalizującymi z nami o pozycję na rynku, często zawieramy z podwładnymi umowy o zakazie konkurencji, które mają ich powstrzymać przed prowadzeniem działalności konkurencyjnej wobec nas (art. 101[sup]1[/sup] – 101[sup]4[/sup] kodeksu pracy). Art. 101[sup]1[/sup] § 1 kodeksu pracy przewiduje jako element umowy o zakazie konkurencji określenie jego zakresu. Stanowi on, że szef może – na podstawie odrębnej umowy – zobowiązać podwładnego do niepodejmowania działalności konkurencyjnej wobec niego oraz do powstrzymywania się od świadczenia pracy w ramach stosunku pracy lub na innej podstawie na rzecz podmiotu prowadzącego taką działalność. To samo dotyczy byłego podwładnego (odpowiednie zastosowanie tego przepisu do zakazu konkurencji po ustaniu stosunku pracy wynikające z art. 101[sup]2[/sup] § 1 kodeksu pracy).
[srodtytul]Działalność konkurencyjna[/srodtytul]
Pojęcie „działalność konkurencyjna” ma zatem kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia, czy konkretna działalność podjęta przez pracownika narusza ustanowiony w umowie zakaz. Kodeks pracy nie definiuje tego pojęcia, pozostawiając stronom swobodę jego określenia. Pracodawca może więc, według swoich potrzeb, ustalić podmioty, z którymi zatrudniony nie powinien podejmować współpracy, bądź rynek, na którym nie powinien działać. Swoboda stron nie jest jednak zupełna. W orzecznictwie przyjęto, że zakaz prowadzenia działalności konkurencyjnej wobec pracodawcy musi się zawsze odnosić do przedmiotu jego działalności, określonego w przepisach prawa lub w postanowieniach aktów założycielskich, statutów lub umów tworzących dany podmiot ([b]wyrok SN z 8 maja 2002 r.; I PKN 221/01). Z kolei w wyroku z 23 lutego 1999 r. (I PKN 579/98) SN[/b] stwierdził, że charakter konkurencyjny ma działalność gospodarcza (podstawowa lub uboczna), której zakres określony w akcie założycielskim pokrywa się choćby częściowo z rodzajem działalności przedsiębiorstwa bez względu na to, czy podmiot w oznaczonym momencie prowadzi działalność w pełnym zakresie.
