Świadectwo pracy to dokument, w którym firma nie tylko potwierdza fakt zatrudnienia danej osoby, ale także udziela istotnych informacji o niej kolejnym pracodawcom.
Uprawnienia zatrudnionych związane ze świadectwem pracy regulują art. 97 i 99 [link=http://aktyprawne.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=76037]kodeksu pracy (DzU z 1998 r. nr 21, poz. 94 ze zm.)[/link] oraz przepisy [link=http://aktyprawne.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=73959]rozporządzenia ministra pracy i polityki socjalnej z 15 maja 1996 r. w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prostowania[/link].
Prawo do świadectwa pracy nie zależy od wniosku zainteresowanego ani od jego rozliczenia się z pracodawcą.
Przepisy nakładają na firmę obowiązek wydania świadectwa bezpośrednio zatrudnionemu (albo osobie, którą upoważnił) na piśmie – w dniu ustania stosunku pracy. Jeżeli wydanie świadectwa zainteresowanemu albo osobie przez niego upoważnionej nie jest możliwe, to pracodawca, nie później niż w ciągu siedmiu dni od dnia ustania stosunku pracy, przesyła dokument jednej z tych osób.
W razie wygaśnięcia stosunku pracy z powodu śmierci zatrudnionego (art. 631 § 1 k.p.) pracodawca sporządza świadectwo i włącza je do akt osobowych zmarłego. Z wnioskiem o wydanie świadectwa pracy może wystąpić członek rodziny zmarłego, a także jego spadkobierca. W świadectwie pracy ujawnia się fakty charakteryzujące zatrudnienie danej osoby u tego pracodawcy. W szczególności, zgodnie z art. 97 § 2 k.p., są to informacje dotyczące okresu i rodzaju wykonywanej pracy, zajmowanych stanowisk, trybu rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy, a także inne informacje niezbędne do ustalenia uprawnień pracowniczych i uprawnień z ubezpieczenia społecznego. Dodatkowo zamieszcza się ewentualną wzmiankę o zajęciu wynagrodzenia w myśl przepisów o postępowaniu egzekucyjnym. Na żądanie pracownika można również umieścić informację o wysokości i składnikach wynagrodzenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach.
