Coraz częściej zmiany (także te podatkowe) nie są tylko efektem pomysłowości krajowego ustawodawcy, ale wynikają z konieczności dostosowania krajowych przepisów do rozwiązań unijnych. Tak jest m.in. w odniesieniu do ustawy o opodatkowaniu wyrównawczym jednostek składowych grup międzynarodowych i krajowych, która implementuje do polskiego porządku prawnego przepisy dyrektywy Rady (UE) 2022/2523 z 14 grudnia 2022 r. w sprawie zapewnienia globalnego minimalnego poziomu opodatkowania międzynarodowych grup przedsiębiorstw oraz dużych grup krajowych w Unii Europejskiej. Dyrektywa ta stanowi unijne wdrożenie filaru II (Pillar 2) międzynarodowej reformy podatkowej.
Nowy podatek będzie dotyczył dużych przedsiębiorstw, które dzięki nowym regulacjom będą płacić co najmniej 15-proc. podatek od dochodu osiągniętego w każdej jurysdykcji, w której prowadzą działalność. Ustawa wejdzie w życie 1 stycznia 2025 r. Na zasadzie wyboru grupa może jednak zadecydować o stosowaniu przepisów w odniesieniu do roku podatkowego rozpoczętego po 31 grudnia 2023 r.
O tym, jaki będzie mechanizm działania tego podatku, jakie obowiązki będą miały jednostki składowe grup objętych opodatkowaniem i jakie będą skutki wejścia w życie nowych regulacji, piszemy szczegółowo w artykule: „Globalny podatek wyrównawczy już od 1 stycznia”.
Czytaj więcej:
Poza unijnymi przepisami istotną rolę w odniesieniu do kształtu krajowych przepisów odgrywa także orzecznictwo, w szczególności Trybunału Konstytucyjnego, który może wymusić na ustawodawcy wprowadzenie określonych zmian. Na reformę podatku od nieruchomości Trybunał wyznaczył ustawodawcy termin do końca 2024 r.